कमला घिमिरे / हरि कुँवर, अर्घाखाँची । कहिलेकाहीँ जीवनले यस्ता कथा जन्माउँछ, जसले संघर्ष, आशा र विश्वासको साँचो अर्थ सम्झाइदिन्छ। साधारण परिस्थितिबाट उठेर असाधारण उपलब्धि हासिल गर्ने व्यक्तिहरू समाजका लागि प्रेरणाको स्रोत बन्छन्। अर्घाखाँचीका प्रतिनिधि सभा सदस्य माननीय हरिप्रसाद भुसालको जीवनयात्रा पनि त्यस्तै प्रेरणादायी कथामध्ये एक हो।
आज देशको संसदमा जनताको प्रतिनिधित्व गरिरहेका भुसालको जीवन सुरुवात भने निकै चुनौतीपूर्ण अवस्थाबाट भएको थियो। उनी समयभन्दा पहिले, सात महिनामै जन्मिएका थिए। जन्मिनु नै जोखिमपूर्ण अवस्थाबीच भएको थियो। अझ जन्मिएपछि नवजात शिशुले रोएको आवाजसमेत नआएपछि घरपरिवार चिन्ताले भरिएको थियो।
नवजात शिशु जन्मिएपछि रोएको आवाजले सामान्यतया घरभरि खुसी ल्याउँछ। तर त्यस दिन भने घरभित्र सन्नाटा छाएको थियो। परिवार, आफन्त र गाउँलेहरू सबैको मनमा एउटै डर थियो—“सायद यो बच्चा बाँच्दैन होला।” कतिपय मौन थिए, कतिपयको आँखामा आँसु थियो, सबैले उसको जीवनका लागि प्रार्थना गरिरहेका थिए।
तर समयसँगै परिस्थिति बदलियो। परिवारको माया, हेरचाह र भगवानप्रतिको विश्वासले त्यो नन्हा शिशु बिस्तारै स्वस्थ हुँदै गयो। आमा निमकला भुसालको काखबाट जीवनको संघर्ष सुरु गरेको त्यो बालक समयसँगै हुर्कँदै गयो र जीवनको नयाँ अध्यायहरू लेख्न थाल्यो।
३७ वर्षपछि आज त्यही बालक देशको संसदमा जनप्रतिनिधिका रूपमा उभिएको छ। यो केवल व्यक्तिगत सफलता मात्र होइन, संघर्ष, धैर्य र निरन्तर प्रयासको उदाहरण पनि हो। भुसालको बाल्यकाल साधारण परिवारमै बित्यो। आर्थिक अवस्था सामान्य थियो र जीवनका आवश्यकताहरू पूरा गर्न पनि मेहनत गर्नुपर्ने अवस्था थियो। तर यही संघर्षले उनलाई जीवनका वास्तविक मूल्यहरू—मेहनत, इमानदारी र आत्मनिर्भरता—सिकायो।
उनले आफ्नो प्रारम्भिक शिक्षा अर्घाखाँचीको भूमिकास्थान नगरपालिका–३ रातामाटास्थित श्री अन्नपूर्ण माध्यमिक विद्यालयबाट सुरु गरेका थिए। यही विद्यालयबाट उनले अक्षर चिन्ने मात्र होइन, भविष्यका सपनाहरू देख्न पनि सिके। विद्यालय जीवनमा उनी मेहनती, अनुशासित र सरल स्वभावका विद्यार्थीका रूपमा चिनिन्थे। शिक्षकप्रति सम्मान, साथीहरूप्रति सहयोग र पढाइप्रतिको लगावका कारण उनी सबैका प्रिय विद्यार्थी बने। आर्थिक अवस्था सामान्य भए पनि उनले पढाइमा कहिल्यै लापरबाही गरेनन्।
निरन्तर परिश्रमका साथ उनले वि.सं. २०६० सालमा सोही विद्यालयबाट एसएलसी उत्तीर्ण गरे। त्यो सफलता उनका लागि मात्र होइन, परिवारका लागि पनि ठूलो खुसीको क्षण थियो। शिक्षक र साथीहरूले उनलाई आज पनि मेहनती, नम्र र संघर्षशील विद्यार्थीका रूपमा सम्झन्छन्।
पढाइसँगै उनले जीवनका जिम्मेवारी पनि चाँडै बुझ्न थाले। आफ्नै मेहनतले केही गर्नुपर्छ भन्ने सोचले वि.सं. २०६५ सालदेखि उनले सन्धिखर्क–१ मन्चलाइनमा “पुजा आर्ट्स” नामक सानो व्यवसाय सुरु गरे। त्यहाँ उनले साइनबोर्ड तथा विभिन्न बोर्ड लेख्ने काम गर्न थाले।
यो काम बाहिरबाट सामान्य देखिए पनि निकै मेहनत र धैर्य चाहिने थियो। दिनरात मेहनत गर्दै उनले जीविका चलाए। सानो व्यवसाय भए पनि उनले कहिल्यै कामलाई सानो ठानेनन्। उनका लागि प्रत्येक काम सम्मानजनक थियो।
इमानदारी, मेहनत र निरन्तर प्रयासले उनले समाजमा आफ्नो पहिचान बनाउँदै लगे। उनको सरल स्वभाव, नम्र व्यवहार र सहयोगी बानीले धेरै मानिसहरूको मन जित्दै गयो।
समयसँगै उनले सञ्चार क्षेत्रतर्फ पनि पाइला बढाए। समाज परिवर्तनमा सञ्चारको महत्वपूर्ण भूमिका हुने विश्वासका साथ उनले “नयाँ एफएम ८७.६ मेगाहर्ज” स्थापना गरी त्यसको व्यवस्थापकका रूपमा काम गरे। रेडियोमार्फत उनले स्थानीय आवाज, जनताका समस्या र समाजका विविध विषयहरू उठाउने प्रयास गरे।
उनको जीवनको सबैभन्दा ठूलो विशेषता भनेको सरलता, परिश्रम र समाजप्रतिको समर्पण हो। यही गुणका कारण समाजमा उनी विश्वासयोग्य व्यक्तिका रूपमा चिनिए।
जब समाजले कसैको इमानदारी र समर्पण देख्छ, उसलाई नेतृत्वको जिम्मेवारी पनि दिन्छ। जनताको यही विश्वास र मायाले अन्ततः उनलाई देशको संसदसम्म पुर्यायो।
आज संसदमा बसेर जनताको आवाज उठाइरहेका भुसालको जीवन सुरुवात सम्झँदा धेरैलाई अचम्म लाग्छ। सात महिनामै जन्मिएको, जन्मिएपछि नरोएको त्यो शिशु आज हजारौँ मानिसको आशा, विश्वास र भरोसाको प्रतीक बनेको छ।